Home Nieuws Kids Foto's Gastenboek Forum Links Contact

11 juli 2007 - Première verslag Enzo Coenen
En daar staat ‘ie dan ineens. Volgspot op hem gericht en dan begint het. De eerste paar tellen waren best even spannend.

We waren al voor twaalven in het theater. Enzo ging meteen naar Melise, hij wilde direct beginnen. Hij had er dan ook heel veel zin in. Rond vier uur begon de doorloop. We zagen op het scherm in de artiestenfoyer dat Enzo heel erg onder de indruk was van alle apen, de muziek en het licht, hij was erg voorzichtig in zijn spel en maakte een aantal foutjes. Ook de techniek liet een steekje vallen, de doorloop duurde daardoor wat langer dan voorzien en oogde wat rommelig, maar Enzo bleef in zijn rol. Melise en Lolkje zeiden na afloop dat het wel goed was voor Enzo, hij moest even op scherp gezet worden (als ouder denk je hier overigens heel anders over).

Na de doorloop hebben we Enzo nog even gesproken, ondanks de ‘black-outs’ was hij er zeker van dat het goed zou komen. Hij was erg relaxed. Patatje, colaatje en toen moesten we weg.

Als je later het Circustheater weer binnen loopt denk je als ouder dat je met een grote sticker op je voorhoofd loopt ‘Vader/moeder van Tarzan!!!’. We hadden vooraf nog even oogcontact met Melise en Lolkje, duimen omhoog. We waren ook blij dat we Jary (stand-in van kleine Tarzan) in de zaal zagen zitten, dat betekende dat Enzo echt op zou komen.

De muziek zwol aan, en toen een enorme knal. Het verhaal pakt je direct. Als Kala bijna klaar is met ‘Ik heb jou in mijn hart’ voel je de spanning toenemen. Je zag aan Enzo dat hij genoot van het optreden. De junglefunk spetterde, de scène met Tark was erg leuk (alleen verloor Enzo bijna zijn evenwicht in de hangmat, Tark zag het en hield hem vast). Met Korchak liep het als een trein, en ‘Maar waar’ klonk loepzuiver. De scène met Kala was vertederend en bij de vliegscène in ‘Mensenkind’ ging hij zelfs met zijn benen als eerste het gat in. En weg was hij weer.

In de pauze spraken we Melise en Lolkje, ze waren erg tevreden over zijn spel. Natuurlijk had Melise nog wel wat schoonheidsfoutjes gezien, maar ze was trots op hem. En wij ook natuurlijk.

Bij ‘Verloren verleden’ ging er wel iets mis, alleen hebben we dat tijdens de show niet gemerkt. Enzo moest het deksel van de kist vastmaken, maar dat lukte niet. Enzo zei later dat hij wel een beetje in paniek raakte, maar net op tijd lukte het dan toch. De megamix is geweldig, Enzo bleef in zijn rol en wilde niet naar ons zwaaien. We hadden lichtstaafjes meegenomen zodat hij kon zien waar we zaten. Meteen na de megamix zwaaide hij dan toch even.

Na afloop in de artiestenfoyer kwam Melise met een ontzettend grote tas aanlopen, helemaal vol met allemaal cadeautjes die Enzo had gekregen. En toen kwam hij beneden met Irma, hij zag er moe maar gelukkig uit. Hij had veel complimentjes van de castleden gekregen en was zelf erg tevreden. En toen naar de auto.

Ook dat duurde even, want het stond buiten vol met fans. Op de foto, handtekeningen uitdelen, praatjes maken. Geweldig vond hij al die aandacht. In de auto zei hij dat dit tot nu toe de mooiste dag van zijn leven was.

Eenmaal thuis denk je dan direct je bed in te kunnen, maar toen we de straat in reden zagen we dat de voortuin helemaal vol hing met apen! En er hing een enorme Tarzanposter op het raam. Dus weer de camera uit de tas en foto’s maken. Dan toch nog maar de cadeautjes uitstallen op tafel en alles bekijken.

We denken niet dat Enzo al beseft dat het wel heel bijzonder is wat hij allemaal mee maakt. Wij vonden het in ieder geval een heel bijzondere dag.

Ardi en Herbert